Polscy alpiniści coraz częściej goszczą w rejonie Khumbu Himal, zwanym również Mahalangur Himal. Ostatnim osiągnięciem jest wejście 13 listopada b. r. dwójki członków Speleoklubu Gawra z Gorzowa, Grzegorza Kukurowskiego i Jarosława Skowrona na sześciotysięcznik Nirekha.

Nirekha (6169 m) wznosi się w podgrupie Pumori-Taweche Himal i jest zwornikiem w bocznej grani oddzielającej baseny lodowców Khumbu i Ngozumpa. Należy do grupy szczytów zwanych trekkingowymi, choć niekoniecznie łatwych. Formalności dla uzyskania pozwolenia na te szczyty są ograniczone do minimum, a załatwia się je w Nepal Mountaineering Association. Pierwszego wejścia na Nirekha dokonali Matt Fioretti i Greg Valentine w kwietniu 2003.


Nirekha od zachodu – widok z Gokyo Ri. Fot. J. Kurczab.

Rejony Khumbu Himal i sąsiedniego Hinku Himal należą do najbardziej wyeksplorowanych w Himalajach Nepalu. Są łatwo dostępne i mają rozbudowaną infrastrukturę turystyczną. Mimo to można tam jeszcze znaleźć problemy sportowe pierwszej marki. Do takich należy północna ściana Malanphulan (6571 m), zwanego także Ombigaichen lub Hinku Ri Main, która odparła już kilka prób zdobycia, m. in. zespołu dowodzonego przez W. Kurtykę. Jesienią 2009 będzie ona celem ataku trójki M. Michałek, W. Kozub i K. Starek.


Malanphulan (z prawej) i jego północna ściana.

Cieszy coraz większe zainteresowanie naszych alpinistów wspinaniem w Himalajach. Nie musi ono wiązać się z atakowaniem najwyższych szczytów Ziemi. Problemów sportowych na sześcio- i siedmiotysięcznikach wystarczy na długo, trzeba jednak wykazywać się większą inicjatywą przy ich wyszukiwaniu. Znajdziemy je również w innych rejonach Himalajów, a przede wszystkim — w mniej popularnych rejonach Karakorum i słabo wyeksplorowanych pasmach gór Chin i Tybetu.

Wersja do druku